Pathology (2008)

Συντάκτης:
ChrisKiss

“A crush course through your cranium, trial and error, wear and tear, through your cerebellum, hacking – slashing, saw through bone, tear through gristle, carve my way through muscle tissue, A lesson in pathology - I deconstruct your anatomy, for you - a premature autopsy, for me - a lesson in pathology, postmortem performed haphazardly, draining ichor sprays erratically, forensick medicine is lost on meI need a lesson in pathology!”
(Exhumed – A lesson in pathology - 2000)

Δεν ήξερα ότι η καλλιτεχνική αξία των Exhumed ήταν τέτοια ώστε οι στίχοι τους να γίνουν σενάριο για ταινία. Εύγε κύριοι.!! Πιστεύω όμως πως αν την σκηνοθετούσαν οι ίδιοι, το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο. Κάποιοι φοιτητές ιατρικής σε κάποιο University στην Αμερική, δεν την παλεύουν με τα μαθήματα και τους καθηγητές, οπότε διοργανώνουν ένα παιχνίδι μεταξύ τους, κάθε ένας από αυτούς σκοτώνει κάποιον άστεγο, πρεζάκι, βιαστή, οποιονδήποτε μυρίζει και άλλους τέτοιους τύπους, στη συνέχεια τον πηγαίνει σε κάποιο υπόγειο της σχολής που άνετα μπαινοβγαίνει όποιος θέλει. Εκεί οι υπόλοιποι προσπαθούν να βρουν την αιτία θανάτου κάτι το οποίο δεν είναι και τόσο εύκολο διότι οι γιατροί πάντα ξέρουν καλύτερα από αυτά τα πράγματα. Η σειρά πάει κυκλικά. Τα courses όμως πολλά, η πίεση μεγάλη, λίγο και οι καθηγητές που δεν καταλαβαίνουν τις ανησυχίες των νέων και τα πράγματα ξεφεύγουν, χάνετε κάθε έλεγχος και ξεκινάει ένα killing spree με περίεργους και πρωτότυπους τρόπους δολοφονιών.

Αυτά εν συντομία σε ένα (υποτίθεται) thriller τρόμου το οποίο δεν ξέρω κατά πόσο θα κερδίσει το ενδιαφέρον του κόσμου, σίγουρα όμως διάφοροι καμένοι φοιτητές ιατρικής θα σπεύσουν να το δουν και μάλιστα θα περάσουν και καλά. Για όλους τους υπόλοιπους δεν νομίζω να έχει να πει και πολλά μιας και οτιδήποτε γίνεται εδώ το έχουμε ξαναδεί κάπου αλλού παλιότερα. Αρκετά προβλέψιμο, ξέρεις από την αρχή τι θα γίνει στο τέλος, ποιος θα κάνει τι, ποιος είναι next, ποιος τα πάντα. Απ’την άλλη είναι λίγο καλούτσικα φτιαγμένο αλλά και πάλι τι να το κάνεις, πλέον, εμένα τουλάχιστον, δεν μου αρκεί μια ταινία απλά να βλέπεται για να την χαρακτηρίσω «καλή». Οπότε νομίζω και πολύ ασχολήθηκα. Στα συν η μικρή διάρκεια του φιλμ.

Κάζο έλα, βρήκα την ταινία σου…

5/10

Doomsday (2008)

Συντάκτης:
ChrisKiss

Tο trailer τούτης της ταινίας ήταν φανταστικό, με έπεισε, το παραδέχομαι. Από εκεί και πέρα, δεν περίμενα ότι τόσα πολλά κλισέ θα μπορούσαν να υπάρξουν μαζί. Αλλά και πάλι, τα παραβλέπω όλα και πάω στην ουσία. Δεν αναλύω την υπόθεση, αν ψάξετε στο net θα βρείτε άπειρα sites να ενημερωθείτε περί τούτου.

Η Rhona Mitra είναι θεά, ένα επεισόδιο του Nip/tuck είναι αρκετό για να σας πείσει(αναφέρομαι πάντα στον αντρικό πληθυσμό). Ο σκηνοθέτης, Neil Marshall, μοιάζει ο επόμενος μεγάλος ήρωας που με τις προηγούμενες ταινίες του (The Descent-2005, Dog Soldiers-2002) μάζεψε αρκετούς οπαδούς και υποσχόταν μια λαμπρή πορεία στον κινηματογράφο του φανταστικού. Και φτάνουμε στο 2008. Τι είναι το Doomsday?? Μια ταινία που περικλείει όλες τις επιρροές του σκηνοθέτη, χωρίς να μπορεί να τις αναμείξει φτιάχνοντας ένα ωραίο αποτέλεσμα, αλλά τοποθετώντας τες όλες μαζί, τη μία μετά την άλλη. Dawn of the Dead, Aliens, Mad Max, Death Race, μεσαίωνας, Gladiator, λίγο Fast & the Furious προς το τέλος, ένα αναμενόμενο φινάλε και όλα αυτά σαν να βγήκαν μέσα από το Escape From New York, είναι μόνο κάποιες από τις ταινίες που αναφέρονται σε εδώ. Το αποτέλεσμα μοιάζει άνισο χωρίς να μπορεί να ολοκληρωθεί κανένα σκέλος της ταινίας. Και άντε, μέχρι την μέση έχει κάτι να πει διότι οι αναρχικοί είναι τέλειοι και τα σπάνε(στην κυριολεξία). Από εκεί και πέρα όμως, γίνεται ότι να’ ναι στην ταινία, σαν να σταμάτησαν να δουλεύουν το σενάριο και το περάσανε στο γρήγορο. Παρόλα αυτά καταφέρνει, εν μέρει, να διασκεδάσει, χωρίς όμως να έχει ούτε την σκοτεινή ένταση του Descent, ούτε το cult-ιλίκι του Dog Soldiers. Πολύ κακό για το τίποτα δηλαδή. Ένα b-movie που θέλησε να μπει στα μεγάλα σαλόνια αλλά έφαγε πόρτα… επειδή ξέχασε να χτενίσει το μαλλί.. Δεν ελπίζω, το ξέρω ότι θα υπάρξει μελλοντική ανάκαμψη και καλύτερα αναπτυσσόμενες ιδέες. Μέχρι τότε όμως, προτιμήστε κάποια από τις ταινίες που αναφέρονται παραπάνω.

5/10

Lisa, Lisa (1977)

Συντάκτης:ChrisKiss

Πάω τώρα σε μια άλλη εποχή, πίσω στα ‘70΄s όπου οι ταινίες τρόμου είχαν πραγματικά κάτι να πούνε, το κοινό τις λάτρευε, και οι παραγωγοί ξέρανε τι γυρίζανε, χωρίς να ψάχνουν αρπαχτές για να κοροϊδέψουν τον κόσμο.

Τρεις μικροί εγκληματίες, αφού ληστέψουν και κακοποιήσουν, ψάχνουν ένα μέρος να κρυφτούν για λίγο. Εντοπίζουν ένα απομονωμένο αγροτόσπιτο στη μέση του πουθενά και πηγαίνουν εκεί, άνετοι σαν άνεμοι, μέχρι να καταλαγιάσουν λίγο τα πράγματα. Εκεί κατοικεί η Lisa η οποία φροντίζει και τον άρρωστο παππού της. Αφού κάνουν κατάληψη το σπίτι, τρομοκρατούν παππού και εγγονή , απαιτούν, διατάζουν, χτυπάνε. Αυτό που δεν ξέρουν όμως είναι ότι η Lisa δεν είναι και πολύ στα καλά της, πάσχει από σχιζοφρένεια και έχει παραισθήσεις. Κάποια στιγμή λοιπόν, σε μια απόπειρα βιασμού, η Lisa τα παίρνει στο κρανίο, γυρίζει το μάτι της, αρπάζει οτιδήποτε κοφτερό βρει μπροστά της και εξοντώνει έναν έναν τους φιλοξενούμενους της. Με πενιχρό προϋπολογισμό, το Axe κυκλοφόρησε με διάφορους τίτλους (Lisa Lisa, The axe murders, The virgin slaughter), με πιο άκυρο από όλους το California Axe Massacre μιας και η ταινία διαδραματίζεται στην Βόρεια Καρολίνα. Δεν υπάρχει πολύ gore (ούτε γυμνό εννοείται) αφού τα περισσότερα γίνονται εκτός οθόνης, η ταινία όμως κατάφερε να γίνει γνωστή και να επιβιώσει λόγω της σκοτεινής της ατμόσφαιράς, της άρρωστης σιωπής της πρωταγωνίστριας και της καταπληκτικής μουσικής που ντύνει πολύ όμορφα όλο το φιλμ από τους εναρκτήριους τίτλους ακόμα. Mε αρκετές βουβές σκηνές και διαλόγους μόνο όπου χρειάζεται, κακή υποκριτική, ψεύτικο αίμα, και ένα τέλειο εξώφυλλο, η ταινία κατέχει μια περίοπτη θέση στο underground που της χάρισε ο χρόνος, σχεδόν 30 χρόνια μετά την κυκλοφορία της.

Μεγάλη επιτυχία στα drive-ins, απαγορεύτηκε σε πολλές χώρες με πρώτη την Αγγλία, όπου κυκλοφόρησε κανονικά πολύ αργότερα ενώ η πλήρης uncensored έκδοση κυκλοφορεί σε dvd από εταιρία της Αμερικής. Ταινία βιντεοκασέτας με μικρή διάρκεια (65 λ.), ιδανική για καμένες μεταμεσονύχτιες προβολές, από καμένους horror maniacs, μιας και μόνο από αυτούς εκτιμιούνται τέτοιου είδους παραγωγές. Εννοείται πως η βαθμολογία είναι εικονική και μπαίνει σε σχέση με την τότε εποχή και τις τότε ταινίες. Διότι σήμερα να συγκριθεί με τι…??
“Lomax, fix me a glass of water... and then drink it yourself!”

6/10

P.S.: Τραγική ειρωνεία, η πανάγνωστη πρωταγωνίστρια Leslie Lee που ενσαρκώνει την Lisa ήταν όντως πειραγμένη και αυτοκτόνησε λίγα χρόνια μετά την ταινία.

Persepolis (2007)

Συντάκτης:
WizKid

Οι Ευρωπαίοι βάζουν για ακόμη μια φορά τα γυαλιά στο (χαζο)Αμερικάνικο animation με ένα συγκλονιστικό φιλμ που αφηγείται την πολυτάραχη ζωή της Marjane Satrapi, μιας Ιρανής με ανήσυχο πνεύμα και καλπάζουσα φαντασία. Η Satrapi αρχικά παρουσίασε την ιστορία αυτή σε μορφή κόμικ, το οποίο έγραψε και σχεδίασε μόνη της. Η ταινία αυτή είναι η κινηματογραφική προσαρμογή του κόμικ αυτού. Η σκιτσογράφος ανέλαβε το ρόλο της σκηνοθέτιδας και ήταν υπεύθυνη για το μεγαλύτερο μέρος του καλλιτεχνικού τομέα. Το αποτέλεσμα μπορεί να υστερεί μπροστά στο κόμικ, καθώς το πρωτότυπο υλικό ήταν υπερβολικά πολύ για να «χωρέσει» σε μια ενενηντάλεπτη ταινία, δεν παύει όμως να είναι μια από τις πιο συγκινητικές ταινίες κινουμένων σχεδίων που έχετε δει. Και μια παράκληση προς τους γονείς: μην αφήσετε τα παιδιά σας να τη δουν, αν είναι κάτω των 13. Περιέχει ακατάλληλο περιεχόμενο.
7+/10

Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Συντάκτης:
WizKid

Λόγω του νεαρού της ηλικίας μου, έχω τη συνήθεια να διοχετεύω όλο το μίσος μου σε ταινίες που δεν μου αρέσουν. Δεν θα πάψω να μισώ ταινίες όπως το Meet The Spartans, το Asterix at the Olympic Games, το Transformers και γενικά όσες πλασαρίζονται ως κορυφές στον τομέα τους, αλλά αποτυγχάνουν να προσφέρουν όσα υπόσχονται.

Φαντάζομαι πως πολλοί θα μείνατε με το στόμα ανοιχτό μόλις διαβάσατε την προηγούμενη παράγραφο. Ναι, απεχθάνομαι το Sweeney Todd. Με απογοήτευσε το κάθε της δευτερόλεπτο. Προτού όλοι εσείς οι Μπαρτονόβιοι αρχίσετε να βγάζετε τα μαχαίρια σας και μου επιτεθείτε, επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω γιατί μισώ τόσο το τελευταίο πόνημα του Tim Burton.
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μιούζικαλ του Stephen Sondheim. Όχι που θα άφηνε ανεκμετάλλευτη τέτοια ευκαιρία το Hollywood! Το μιούζικαλ έχει σπάσει ταμεία όπου κι αν παίχτηκε. Το ίδιο και τη ταινία. Και αναρωτιέμαι: πως στο διάολο μια τέτοια αηδία να απέσπασε 152,514,173 δολλάρια παγκοσμίως; Απλούστατα, πλασαρίστηκε ως μία ατμοσφαιρική ιστορία αγάπης, μίσους και εκδίκησης, ως ένα ακόμη αριστούργημα του Burton, ως μια ακόμη ταινία με τον Johnny Depp (εγγύηση! Ξέρετε πόσα άτομα πάνε σε ταινίες του Depp μόνο και μόνο για να τον δουν;) κ.λπ. κ.λπ. Οι αμέτρητες, δε, θετικές κριτικές που δέχθηκε η ταινία αυτή ώθησαν τον γράφοντα να την παρακολουθήσει. Και, όπως και αρκετοί άλλοι συγγραφείς κριτικών, ο υποφαινόμενος αποφασίζει να σταθεί ενάντια στα πλήθη και να ουρλιάξει, «αυτή η ταινία είναι χάλια»!
Πείτε ό,τι θέλετε. Βρίστε με. Πείτε με ξενέρωτο. Πείτε με «ανίκανο να εκτιμήσω το εκπληκτικό έργο τέχνης που αποτελεί το Sweeney Todd». Ε, λοιπόν, ναι. Είμαι ανίκανος να εκτιμήσω αυτό το κινηματογραφικό σκουπίδι, που βασανίζει ανελέητα τα αυτιά σου με ασταμάτητες χαρμόσυνες μελωδίες και τραγούδια με ενοχλητικά απλοϊκούς και γλυκανάλατους στίχους, τη στιγμή που λούζει αναίτια τα μάτια σου με κουβάδες αίματος που λερώνουν τα «ατμοσφαιρικά» περιβάλλοντα με τα επιτηδευμένα μουντά χρώματα (τι περιμένατε; Παρδαλά φουστάνια και μεταξωτές κορδελίτσες;).
Ακόμη κι αν αφαιρέσουμε τα παραπάνω στοιχεία από την ταινία, δεν θα μείνει και τίποτα το σπουδαίο για να δείτε. Μια ιστορία γεμάτη κακία, που όμως δεν προκαλεί το ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ συναίσθημα στο θεατή (εκεί που θα έπρεπε να τον κάνει να πλαντάξει στο κλάμα…) και η οποία χαρακτηρίζεται από μονοδιάστατους χαρακτήρες και πλήρη έλλειψη ανατροπών ή εκπλήξεων. Δεν λέω, μπράβο στον Depp και το ερμηνευτικό του ταλέντο, μπράβο στα παιδιά του production design που δημιούργησαν τέτοια εκπληκτικά σκηνικά, μπράβο και στους σχεδιαστές κουστουμιών για τα περίτεχνα ενδύματα. Αλλά τα ράσα δεν κάνουν τον παπά…

3/10

Shoot 'Em Up (2007)

Συντάκτης:
WizKid

Μια από τις πιο εξωφρενικές περιπέτειες των τελευταίων ετών, το Shoot ’Em Up αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά δώρα που έδωσε το Hollywood στους αχόρταγους φίλους της ασταμάτητης δράσης. Γιατί; Γιατί, απλούστατα, το μόνο που διαθέτει είναι… ασταμάτητη δράση! Ναι, κυρίες και κύριοι, το Shoot ’Em Up δεν σπαταλά λεπτό σε δακρύβρεχτες σκηνές και ξενέρωτα ρομάντζα που «χαλάνε» όσους διψούν για καθαρό action, ούτε και παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά. Ποτέ! Αν έχετε σιχαθεί βιντεοταινίες με πρωταγωνιστές τύπου Steven Seagal και Jean-Claude Van Damme που περνιούνται για «σοβαρές ταινίες», με ορχηστρική μουσική και μακρόσυρτους διαλόγους, ετοιμαστείτε για μια ασταμάτητη «βροχή» από ξεκαρδιστικές ατάκες και heavy metal μουσική επένδυση. Οι Clive Owen, Paul Giammati και Monica Belluci θα σας κλέψουν τις καρδιές και θα σας οδηγήσουν σε μια περιπέτεια τέτοια, που θα παρακαλάτε να μην τελειώσει…

Βαθμολογίες:

2/10 (για τον μέσο σινεφίλ, που θέλει ουσία στις ταινίες του)
10/10 (για τον φίλο των action movies)
7+/10 (για μένα, που είμαι λίγο απ’ όλα)
Διαλέγετε και παίρνετε. Σε κάθε περίπτωση, μην τη χάσετε. Ακόμη κι αν τη μισήσετε, θα σας μείνει αξέχαστη. Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, αυτό δεν είναι και τόσο θετικό. Τέλος πάντων, νίπτω τας χείρας μου.

Det Sjunde inseglet - The Seventh Seal (1957)

Συντάκτης:
WizKid

Το υπαρξιακό δημιούργημα του Ingmar Bergman είναι δύσκολο στην παρακολούθησή του. Όχι, δεν έχει τα βασανιστήρια του Hostel ή τους ακρωτηριασμούς του Texas Chainsaw Massacre, αλλά καταφέρνει να παίξει με το μυαλό και την καρδιά σου με έναν απερίγραπτο τρόπο. Σε κάνει να αναρωτιέσαι συνεχώς για το μυστήριο που αποτελεί η ζωή και το λόγο για τον οποίο ο άνθρωπος υπομένει όσα υπομένει καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του στον κόσμο. Με σκηνές που μοιάζουν να βγήκαν από θεατρικό έργο βραβευμένο με Pulitzer και τους ηθοποιούς να ερμηνεύουν με μαεστρία τους περίπλοκους χαρακτήρες που υποδύονται, το The Seventh Seal δεν δίνει ποτέ σαφή απάντηση σε όσα σε κάνει να αναρωτηθείς, αλλά ούτε και σε αφήνει αδιάφορο.

8/10

Miss Potter (2006)

Συντάκτης:
WizKid

Η Renee Zellweger ερμηνεύει για τρίτη φορά μια Βρετανίδα, μετά τις ταινίες Bridget Jones, και ξανασυνεργάζεται με τον Ewan McGregor μετά το ανυπόφορο Down With Love. Μάλλον γι’ αυτό το λόγο το συγκεκριμένο φιλμ έμεινε στην αφάνεια. Δεν του άξιζε τέτοια τύχη.
Ο Αυστραλός Chris Noonan, σκηνοθέτης του αξέχαστου Babe, δημιουργεί μια συγκρατημένη, συμμαζεμένη και, πάνω απ’ όλα, συγκινητική βιογραφία της Beatrix Potter, μιας νεαρής καλλιτέχνιδας που αρνούνταν πεισματικά να ωριμάσει και που φανταζόταν χαρούμενες ιστορίες με ζωάκια. Η Zellweger είναι αξιαγάπητη, ενώ οι ερμηνείες των Ewan McGregor και Emily Watson θα σας φέρουν δάκρυα στα μάτια. Μια από τις πιο χαριτωμένες βιογραφίες που έχω δει αυτό τον καιρό. Θα σας συναρπάσει!

7/10

Teeth (2007)

Συντάκτης:
ChrisKiss

Διάβασα μερικές από τις κριτικές που έχουν γραφτεί για αυτή την ταινία στην Ελλάδα και τελικά ναι, είχα δίκιο. Πολλές από αυτές είναι καθαρές αντιγραφές από κριτικές του εξωτερικού και μάλιστα είναι τόσο κακογραμμένες και επιπόλαια μεταφρασμένες που φαίνεται ότι γράφονται από άτομα που δεν έχουν καν δει την ταινία. Έλεος πια, πόσο πιο χαμηλά να φτάσεις για να πουλήσεις μούρη (και μόνο).

Ένας παντελώς άγνωστος σκηνοθέτης κάποιων σειρών, κατάφερε να κάνει όχι μόνο το δικό του όνομα γνωστό αλλά και της πρωταγωνίστριας του, κερδίζοντας στο Sundance Film Festival το Special Jury Prize. Αυτό και μόνο ήταν ικανό να κάνει κάποιους ανθρώπους να στρέψουν το βλέμμα τους σε αυτή την ταινία με το καρα-cult τέλειο στόρι της, που όμως κατάφερε να σταματήσει τα πάντα εκεί. Και εξηγούμε : κοπελίτσα γύρω στην εφηβεία και βάλε, ανακαλύπτει ότι πάσχει από την μυθολογική νόσο «vagina dentata» κατά την οποία μέσα στα αιδοίο της υπάρχουν δόντια, κοφτερά και καθόλου φιλόξενα για οτιδήποτε το πλησιάζει. Αφού προβληματιστεί για λίγο καιρό, αφού πηδηχτεί με 2-3 άτομα και τους κόψει το πέος και αφού και ο γυναικολόγος δεν βοήθησε την κατάσταση, την στιγμή που έχει πλήρη επίγνωση των πράξεων της και όχι μόνο δεν ενοχλείται αλλά γουστάρει κιόλας, η ταινία τελειώνει. Αυτό ήταν. Ούτε horror, ούτε τρόμου, ούτε κωμωδία, ούτε κρυφά νοήματα περί σεξουαλικότητας των νέων, ούτε τίποτα από αυτά που θέλουν να γράψουν κάποιοι για να πουλήσουν το προϊόν τους. Μία ταινία που θα παρασυρθούν και θα δουν πολλοί αλλά λίγοι θα ευχαριστηθούν, οι περισσότεροι μάλλον θα περιμένουν απλά να τελειώσει. Καθαρή περίπτωση ταινίας που την βλέπεις για να πεις ότι την είδες. Για κάποιους θεωρείται ήδη cult. Για κάποιους άλλους δεν θα γίνει ποτέ. Εγώ είμαι κάπου στην μέση.

5/10

P.S.: Φυσικά και η ταινία καμία σχέση με το gore δεν έχει, όσο και αν θα το ήθελε. Εκτός αν 3 πέη και 4 δάχτυλα μαζεμένα είναι ικανά να χαρακτηρίσουν μια ταινία splatter. Τι να πει και το A l`Interieur(inside) δηλαδή..??

Meet the Spartans (2008)

Συντάκτης:

WizKid

Τρίτωσε το κακό! Οι παραεμπνευσμένοι σεναριογράφοι – σκηνοθέτες Jason Friedberg και Aaron Seltzer, γνωστοί για τη συγγραφή του σεναρίου της πρώτης ταινίας Scary Movie (οι δύο από τους έξι, έτσι; Να μην ξεχνιόμαστε!) και για τα εκτρώματα Date Movie και Epic Movie, επιστρέφουν με ένα ακόμη κινηματογραφικό «ω, όχι!»: μια παρωδία του «300». Καλή ιδέα για ένα βίντεο στο YouTube ή για ένα επεισόδιο του Saturday Night Live, αλλά, δυστυχώς, εδώ έχουμε να κάνουμε με μία ολόκληρη ταινία. Σε μια ακόμη προσπάθεια να αποδείξουν το χιούμορ τους, οι Seltzer και Friedberg μας ξανασερβίρουν απίστευτα σιχαμερές «κωμικές» σκηνές, αναμασημένα gags από ταινίες τύπου Airplane και Naked Gun, ομοφυλοφιλικά κλισέ, ξενέρωτες αναφορές στο star system του Hollywood και αστεία που, απλώς, δεν είναι αστεία. Ένα πλήρες χάσιμο χρόνου.

1/10

Metropolis (1927)

Συντάκτης:
WizKid

Είναι πραγματικά κρίμα που οι θεατές στις μέρες μας απομακρύνονται από τέτοια κινηματογραφικά αριστουργήματα, μόνο και μόνο επειδή είναι βωβά και ασπρόμαυρα. Είναι, επίσης, κρίμα, που ένα μεγάλο μέρος του φιλμ έχει καταστραφεί και το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι παρά ένα δείγμα του οράματος του Fritz Lang. Μια στιγμή, τι λέω; Ποιο τελικό αποτέλεσμα;
Η πρώτη, σύμφωνα με πολλούς, ταινία επιστημονικής φαντασίας έχει περάσει από «χίλια μύρια κύματα», καθώς διατίθεται σε περισσότερες εκδόσεις κι από το Blade Runner. Μια «πετσοκομμένη» από αμερικάνους παραγωγούς (κλασικά…), μια φρικτή, επιχρωματισμένη βερσιόν με μουσική και επιμέλεια από τον Giorgio Moroder στη δεκαετία του ’80, μια επανέκδοση με ψηφιακή επεξεργασία και επιπλέον σκηνές που κυκλοφόρησε το 2001 και μια άλλη επανέκδοση με διαφορετικό μοντάζ και ρυθμό καρέ-ανά-δευτερόλεπτο το 2002. Μια χαρά!
Έχω δει την απαράδεκτη έκδοση του Moroder και μια από τις δύο επανεκδόσεις (δεν έχω καταλάβει ποια είναι, μην με ρωτάτε) και έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: το Metropolis είναι ένα ριστούργημ. Ναι, καλά διαβάσατε, είναι ένα ριστούργημ. Ένα ριστούργημ που ποτέ δεν θα γίνει αριστούργημα. Πρέπει να βελτιώσω το χιούμορ μου, έχω γίνει πολύ εκνευριστικός τελευταία.

Moroder version: 4/10
Digitally remastered version: 8+/10

The Green Mile (1999)

Συντάκτης:WizKid

Περίμενα πώς και πώς να βρω την ευκαιρία να δω το The Green Mile. Όποτε το έβαζε στην TV, ή θα το έχανα ή θα είχα μαθήματα για το σχολείο. Ευτυχώς, ποτέ δεν είναι αργά, κι έτσι βρήκα την ευκαιρία να παρακολουθήσω το τρίωρο έργο του Frank Darabont, σκηνοθέτη της πολυαγαπημένης μου ταινίας The Shawshank Redemption. Να’ναι καλά το DVD…
Θα σας συνιστούσα να μην δείτε το The Green Mile ως ένα ακόμη Shawshank Redemption. Μπορεί και τα δύο φιλμ να βασίζονται σε έργα του Stephen King και να διαδραματίζονται σε φυλακές, όμως η κάθε ταινία έχει τη δική της, ξεχωριστή γοητεία. Ο Darabont μας προτρέπει για άλλη μια φορά να αισθανθούμε έντονα συναισθήματα για τους χαρακτήρες που τόσο περίτεχνα πλάθει. Όσοι λατρεύουν τις έντονες συγκινήσεις, δεν πρέπει να το χάσουν. Οι ερμηνείες είναι ασυναγώνιστες και η κάθε στιγμή της θα σας μείνει αξέχαστη. Από τις ταινίες που έχουν τη δύναμη να προκαλέσουν κάθε συναίσθημα στον θεατή.

8-/10

Asterix at the Olympic Games (2008)

Συντάκτης:WizKid

Όταν έχει τελειώσει, βάζεις τις παλάμες σου στο πρόσωπό σου και λές «Γιατί, Θεέ μου, γιατί;». Στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια «διεθνή» και «εμπορική» ταινία που να συμπέσει με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, τα μεγάλα μυαλά πίσω από την συγκεκριμένη γαλλική παραγωγή αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα φιλμ για θεατές… χωρίς μυαλά.
Κατ’ αρχάς, δεν μπορώ να καταλάβω το εξής: μια ταινία που λέγεται «Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες» και χαρίζει στον Αστερίξ και τον Οβελίξ, πάνω-κάτω, τριάντα λεπτά στην οθόνη. Και να φανταστείτε πως η ταινία διαρκεί δύο ώρες! Πώς, λοιπόν, οι σκηνοθέτες «γέμισαν» το υπόλοιπο ενενηντάλεπτο; Μία λέξη: Βρούτος. «Ποιος Βρούτος;», θα μου πείτε. «Ο Βρούτος δεν υπήρχε στο κόμικ!» Και νομίζατε πως αυτό θα σταματούσε τους σεναριογράφους από το να προσθέσει στην ιστορία ένα απαράδεκτο ερωτικό τρίγωνο μεταξύ μιας sexy «γλάστρας» με τρεις ατάκες, ενός ψευτο-μορφονιού Γαλάτη και ενός αντιπαθέστατου τύπου που τυχαίνει να είναι γιος του Καίσαρα; Χα.
Το σενάριο είναι ένα χάος. Ακόμη κι αν το είχε γράψει ο David Lynch, θα έβγαζε περισσότερο νόημα. Τι να σου κάνει μετά ο Delon στο ρόλο του Καίσαρα; Τι να σου κάνουν τα τρομερά σκηνικά και η άψογη παραγωγή; Τίποτα. Σε καμία σκηνή δεν έχεις την αίσθηση πως βλέπεις μια ταινία Αστερίξ. Οι δύο προηγούμενες ταινίες με τον μικρόσωμο Γαλάτη δεν ήταν άσχημες, αλλά μπροστά στο «Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες» μοιάζουν με αριστουργήματα.

Και μια συμβουλή: όταν φτάσετε λίγο πριν το τέλος της ταινίας, εγκαταλείψτε την. Θα με ευγνωμονείτε. Το τέλος της ταινίας είναι ίσως τα χειρότερα πέντε λεπτά στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου. Οι σκηνοθέτες θα έπρεπε να γράψουν ένα βιβλίο ονόματι «πώς να σκοτώσεις μια ολόκληρη ταινία δύο ωρών σε πέντε λεπτά». Μακριά!

2/10

Vantage Point (2008)

Συντάκτης:
WizKid




Ο Dennis Quaid στα γεράματα μας το παίζει action hero. Όχι, μην αρχίσετε να κόβετε τις φλέβες σας! Στο κάτω κάτω, δεν απασχολεί για πολύ το σκηνοθέτη. Μόνο για το ένα όγδοο της ταινίας. Ω, ναι, το Vantage Point δεν είναι μία ταινία δράσης. Είναι οκτώ! Για την ακρίβεια, είναι η ίδια ιστορία από οκτώ διαφορετικές προοπτικές. Όσοι φρίττετε και μόνο στο άκουσμα της ιδέας αυτής, θεωρώντας πως πρόκειται για «κουλτουριάρικο» κινηματογραφικό πείραμα, σας διαβεβαιώ πως το τέχνασμα αυτό δεν πρόκειται να σας μειώσει το ενδιαφέρον ούτε στιγμή. Μια ταινία δράσης γεμάτη με γρήγορους ρυθμούς, εκρηκτικές σεκάνς και απίστευτο μοντάζ. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο για να περάσετε το βράδυ στο home cinema σας;

7/10

War of the Worlds 2: The Next Wave (2008)

Συντάκτης:
ChrisKiss


Μετά από πολύ καιρό έτυχε να ανέβω ξανά σε αστικό λεωφορείο της πόλης μου το οποίο μάλιστα περνούσε και μέσα από το Τ.Ε.Ι. να τσιμπήσει κόσμο. Θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ο (επαγγελματίας) οδηγός ο οποίος εκείνη την στιγμή εργάζεται, να κοιτάει σαν να μην έχει ξαναδεί ποτέ στη ζωή του γυναίκα, όλες τις φοιτήτριες και μάλιστα με τόσο προκλητικό τρόπο που καταντάει σιχαμερός, προκαλώντας δυσφορία και αγανάκτηση στους επιβάτες ανεξαρτήτου ηλικίας μια φύλου. Και υποτίθεται ότι έχει οικογένεια και παιδία. Φαίνεται όλοι οι αγ___τοι σ’αυτή την χώρα μαζευτήκαν, γιαυτό και πάμε κατά διαόλου.



Η ταινία τώρα, είναι τόσο άσχημη που δεν αξίζει ούτε να γράψει κάποιος κριτική, γιαυτό και το παραπάνω κείμενο. Πραγματικά απαράδεκτη, σαν κακό ηλεκτρονικό προηγούμενης δεκαετίας είναι. Αδυνατεί να προκαλέσει ακόμα και το γέλιο. Μακριά..!!!!

1/10

No Country for Old Men (2007)

Συντάκτης:
WizKid

Μετά τα ανόητα και χωρίς λόγο ύπαρξης Intolerable Cruelty και The Ladykillers, αμφέβαλλα για το αν θα ξαναέβλεπα σοβαρή ταινία από τους αδελφούς Coen. Δόξα τω Θεώ, έκανα λάθος. Το No Country For Old Men είναι ένα από τα καλύτερα αμερικανικά δράματα των τελευταίων ετών. Ο Javier Bardem είναι απλώς απίστευτος, ο Josh Brolin τα δίνει όλα και ο Tommy Lee Jones εκπροσωπεί την τρίτη ηλικία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η σκηνοθεσία των Coen ποτέ δεν ήταν καλύτερη. Η πλήρης έλλειψη μουσικής και η μαγευτική φωτογραφία σε κρατούν με τα μάτια γουρλωτά και το στομάχι κολλημένο στην καρδιά. Συνιστώ να τη δείτε σε ένα home cinema υψηλής ποιότητας, με surround ηχεία και οθόνη υψηλής ευκρίνειας. Δεν είναι άλλη μια εφετζίδικη ταινία δράσης με έναν χείμαρρο ψηφιακών εφέ, αλλά αυτό ακριβώς είναι που την κάνει ξεχωριστή. Με τα λίγα που έχει, καταφέρνει και σε καθηλώνει στο κάθε της λεπτό…

8/10

The Eye (2008)

Συντάκτης:
ChrisKiss

Η Σίντνεϊ Γουέλς παίζει βιολί σε κονσέρτα ανά τον κόσμο. Είναι τυφλή από την ηλικία των 5 ετών, τότε που ένα ατύχημα με βεγγαλικά της στέρησε την όρασή της. Η αδελφή της, η Έλεν, την πείθει να υποβληθεί σε ακόμα μία πρωτοποριακή επέμβαση, που θα της παράσχει ξανά την όρασή της. Η επέμβαση είναι επιτυχής και η Σίντνεϊ βλέπει! Δεν τα βλέπει όμως καλά τα πράγματα καθώς μαζί με όλους εμάς βλέπει και νεκρούς. Ψάχνοντας, μαθαίνει πως το μόσχευμα κερατοειδούς που της δόθηκε, άνηκε σε μια γυναίκα που πέθανε με φρικτό τρόπο και έτσι ξεκινάει να μάθει όσα μπορεί για αυτήν.

Πρόκειται για το αμερικάνικο remake μιας από τις καλύτερες ταινίες τρόμου που μας ήρθαν τα τελευταία χρόνια εξ ανατολής (Hong Kong) πίσω στο 2002. Μόνο που εκείνο κέρδισε 8 βραβεία συνολικά ανά τον κόσμο, αυτό δεν νομίζω ούτε καν τα αναμενόμενα εισιτήρια στο cinema να κόψει. Και αυτό διότι μπορεί να έχει μια Jessica Alba που όλοι μας λατρεύουμε στον πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά χάνει πολλούς πόντους στον τομέα ατμόσφαιρα. Δυστυχώς δεν καταφέρνει να τρομοκρατήσει τους θεατές που διψούν για τέτοιες καταστάσεις και μάλλον πολλοί είναι αυτοί που θα απογοητευτούν. Από την άλλη, λόγω του ότι η Lionsgate είναι μια εταιρία που προσέχει λιιιιιγο παραπάνω τις ταινίες της, σε συνδυασμό με το στόρι που είναι κορυφαίο, η ταινία βλέπεται άνετα, κάποιο απογευματάκι ακόμα, και όποιος δεν γνωρίζει τι παίζει ίσως και να περάσει cool. Ούτε κρύο ούτε ζέστη. Εγώ πάντως, ακόμα μια φορά θα πρότεινα το original.

How can you believe your eyes when they're not yours?

5/10

Gone Baby Gone (2007)

Συντάκτης:
WizKid

Ο Ben Affleck ήταν, πριν από μερικά χρόνια, ένας από τους πιο μισητούς ηθοποιούς στο Hollywood. Οι ερμηνείες του σπανίως λάμβαναν θετικές κριτικές, ενώ το «σήριαλ» με τη Jennifer Lopez έφερνε πονοκέφαλο ακόμη και στους πιο ύπουλους κουτσομπόληδες δημοσιογράφους. Έτσι, το νιάνιαρο με τα πεταχτά δόντια και το απλανές βλέμμα ωρίμασε και, αφού παντρέυτηκε την Jennifer Garner και απέκτησε μια ήσυχη ζωή, χωρίς να απασχολεί τα πρωτοσέλιδα του Κίτρινου Τύπου, αποφάσισε να μεταφέρει στην οθόνη το αγαπημένο του μυθιστόρημα: το “Gone Baby Gone” του Dennis Lehane. Και ξέρετε κάτι; Δεν τα πήγε καθόλου άσχημα.
Το Gone Baby Gone είναι ένα εξαιρετικό αστυνομικό θρίλερ, με δυνατό cast, άριστη σκηνοθεσία και έντονη δράση. Ο πρωταγωνιστής Casey Affleck αποδεικνύει πως αυτός έπρεπε να έχει τη διασημότητα του αδελφού του, καθώς σ’ αυτή την ταινία δίνει μια ερμηνεία καλύτερη απ’ όλες τις ερμηνείες που μας έχει δώσει ο Ben μαζί. Ένα κινηματογραφικό «μεσαίο δάχτυλο» στη σημερινή κοινωνία, το Gone Baby Gone χτυπά την Αμερική εκεί που πονάει. Η δύναμή του είναι τέτοια που, στο τέλος, συνειδητοποιείς σε τι απαίσιο κόσμο ζεις τόσο καιρό και δεν το ήξερες…

7+/10

Once (2006)

Συντάκτης:
ChrisKiss

“Εκείνος, είναι ένας μουσικός του δρόμου. Βγάζει λεφτά παίζοντας με την κιθάρα του σε διάφορες γωνιές του Δουβλίνου, έχοντας να αντιμετωπίσει μεταξύ των άλλων και τζάνκια που προσπαθούν να του κλέψουν τις εισπράξεις. Είναι απελπισμένος, καθώς η αγαπημένη του τον εγκατέλειψε για να πάει στο Λονδίνο. Εκείνη είναι μια νεαρή Τσέχα μετανάστρια που τον ακούει κάποια στιγμή να παίζει. Εγκατέλειψε τον σύζυγό της στην Τσεχία και επέλεξε να εγκατασταθεί στο Δουβλίνο αναζητώντας καλύτερη ζωή για την ίδια και το παιδί της. Θα πλησιάσει λίγο φορτικά εκείνον, ο οποίος, όμως, θα χαλαρώσει όταν μαθαίνει πως κι εκείνη είναι μουσικός. Ζητάει να την ακούσει να παίζει, μπαίνουν σε ένα κατάστημα μουσικών οργάνων κι εκείνη κάθεται σε ένα πιάνο, συνοδεύοντάς τον στην κιθάρα του. Αυτό ήταν! Οι δυο τους είναι αυτό που αναζητούσαν ο ένας για τον άλλο! Όμως, δεν το παραδέχονται, όχι με λόγια τουλάχιστον – μόνο μέσω των τραγουδιών που αρχίζουν να γράφουν!”
Το μεγαλύτερο προσόν που μπορεί να έχει μια ταινία για να χαρακτηριστεί «καλή» είναι να προκαλεί συναισθήματα στον θεατή. Οποιαδήποτε και αν είναι αυτά. Και αυτή η ταινία το καταφέρνει και με το παραπάνω. Όχι με κάποιο άλλο τρόπο αλλά μέσω της μουσικής. Ναι ακριβώς. H ταινία είναι γεμάτη από τραγούδια τα οποία εξηγούν και αναλύουν τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών αντικαθιστώντας πολλές φορές τους διαλόγους και τις σκέψεις. Όχι, απέχει πάρα πολύ από το να χαρακτηριστεί μιούζικαλ, και ειδικά έτσι όπως ξέρουμε τον όρο. Οι εικόνες, τα βλέμματα και τα συναισθήματα ντύνονται πολύ όμορφα από στοίχους και νότες, κομμάτια που έχουν περίσσευμα λυρισμού και δύναμης. Η έμπνευση υπάρχει και το διαφορετικό δεν γίνεται για λόγους εντυπωσιασμού, αλλά για λόγους ουσίας. Οι μικρές λεπτομέρειες είναι αυτές που κερδίζουν τον θεατή και πραγματικά τον κάνουν να νιώθει περήφανος που είναι πάνω απ’όλα άνθρωπος. Οποιοδήποτε σκηνοθετικό λάθος παραβλέπεται και συγχωρείται πρόθυμα από όλους για χάρη της ειλικρίνειας που χαρακτηρίζει από την αρχή μέχρι το τέλος την ταινία.
Μια ταινία που αν έφτανε ποτέ σε όλους τους ανθρώπους αυτού του πλανήτη, ο κόσμος θα ήταν λίγο πιο όμορφος……

9/10

P.S.: Δεν θα πρότεινα μόνο το soundtrack, διότι έτσι χάνεται μέρος της μαγείας. Άλλωστε μετά την προβολή, αρκετοί θα είναι αυτοί που θα το ψάξουν..

P.S. I Love You (2007)

Συντάκτης:
ChrisKiss

10 χρόνια πριν, στην Ιρλανδία, η νεαρή Αμερικανίδα τουρίστρια Holly συνάντησε τον γοητευτικό εντόπιο Gerry και… ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα! Και παντρεύτηκαν. Η μοίρα, όμως, παίζει άσχημο παιχνίδι στο ζευγάρι: ο Gerry προσβάλλεται από καρκίνο στον εγκέφαλο. Έτσι, πεθαίνει νεότατος και η Holly μένει χήρα λίγο πριν τα 30 της χρόνια, μόνη και απαρηγόρητη. Μένει για βδομάδες καθηλωμένη μπροστά στην τηλεόρασή της, ώσπου ξαφνικά λαμβάνει ένα μήνυμα για τα γενέθλιά της από τον... Gerry και μια σειρά από γράμματα από εκείνον που της ζητούν να κάνει ασυνήθιστα πράγματα. Με τη βοήθεια των φίλων της, η Holly ζει απίστευτες καταστάσεις που είχε σχεδιάσει γι’ αυτήν ο Gerry και οι οποίες της απαλύνουν τον πόνο. Ένας υπάλληλος στο μπαράκι της μητέρας της θα δείξει ερωτικό ενδιαφέρον ενώ ένα νέο ταξίδι στην Ιρλανδία θα μπερδέψει την κατάσταση περαιτέρω…

Η νέα ταινία του «king Leonidas» Gerard Butler και της Hilary Swank μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο σαν ευχάριστη έκπληξη. Ένα ρομαντικό δράμα(και όχι κομεντί) το οποίο απευθύνεται κυρίως σε γυναικείο κοινό που όμως βλέπεται άνετα από οποιονδήποτε. Full συγκινητικό από την αρχή του ακόμα, ίσως να χάνει λίγο τον δρόμο του όσο η ιστορία εξελίσσεται αλλά καταφέρνει να κρατήσει τους θεατές μέχρι το τέλος. Από την μια ο Gerard Butler κάνει ό,τι μπορεί σαν ηθοποιός σε αυτό το είδος και τα καταφέρνει αρκετά καλά, από την άλλη η Hilary Swank, μετά το απαράδεκτο «the reaping» (Οι Δέκα Πληγές), αναδεικνύει την θηλυκή της πλευρά και μάλλον είχε ανάγκη να το κάνει, τόσο για αυτήν όσο και για τους οπαδούς της κερδίζοντας στα Irish Film & Television Awards το βραβείο κοινού. Ο σκηνοθέτης προσπάθησε πολύ να κάνει μια όμορφη ταινία που θα αντέξει στον χρόνο και αυτό φαίνεται, αν τα κατάφερε ή όχι, αυτό θα το δείξει η ιστορία. Σίγουρα μια διαφορετική και όμορφη στιγμή στο βιογραφικό των συντελεστών. Ιδανική ταινία για ζευγαράκια που είπαν να κάτσουν μέσα και για όσους δεν θέλουν το πολύ ψαγμένο στις ταινίες τους.
7+/10

P.S.: Τέλεια τα τοπία της Ιρλανδίας.. Έφυγα όπως είμαι το καλοκαίρι..!!